De hazelip of wat goed is blijft goed

In mijn gedachte ben ik al een tijdje met dit artikel bezig geweest,  met hoe ik het zou opschrijven en verwoorden wat er aan bod moet komen in dit stukje om het voor de lezers levendig te houden, kortom ik liep ermee rond en verleden week heb ik het dan in het klad geschreven, maar toen het af was wist ik nog steeds de titel niet, en nu op het moment van het hier neer type ook eigenlijk niet, maar daar moet snel verandering in komen want de titel moet er boven staan voordat ik de boel opsla om te publiceren, want zo werkt het nou eenmaal.

Zoals elke karpervisser weet, gaat karpervisser over passie, passie voor je hobby maar ook passie voor de omgeving (al zitten er best wel eens vissers langs een rijksweg op een putje te vissen).

 

Maar karpervissen gaat ook over liefde, niet de liefde in de vorm van "ik vind jou lief", niet de bekende man/vrouw liefde zelfs geen mannenliefde, maar liefde voor het vissen (wie heeft er nu niet zo af en toe vlinders in zijn buik als ie naar een mooi stekkie gaat om te vissen), liefde voor de vis en liefde voor de omgeving waar het zich allemaal afspeelt.

Deze liefde uit zich onder andere door hoe een karpervisser zijn gevangen vis behandeld, we leggen ons visje op een zacht en vochtig mandje met daarbij het potje ontsmettingsmiddel al in de hand om het wondje van de karperhaak te behandelen. We wegen ons visje secuur als was het een bezoek bij de herbalife club waarbij het bij vissen net andersom werkt, "ja 1 kilo erbij sinds de laatste keer dat ik hem gevangen heb, het gaat goed met de vis". Bij herbalife is het natuurlijk net andersom, complimentjes als er een kilo af is.

Nadat we de vis gewogen hebben gaat ie met de visser op de foto waarbij de visser van ondergeschikt belang is, alhoewel de visser ook wel graag ter ere van zichzelf herkenbaar op de foto komt, want niets is lulliger als je met een grote vis op de foto staat en terwijl je iemand vol trots de foto showt en de reactie is "zeg wie heeft die gevangen, is dat je ome Piet"? Goed we zetten de vis met zijn mooiste kant voor op de foto. Bij deze wil ik ook karpervissers oproepen om zich bij deze kiekjes van de voordeeligste kant te laten zien, juist ja, de achterkant, want het is heel storend als je een foto ziet van een werkelijk geweldig mooie vis terwijl je aandacht wordt getrokkken door een visser met een hazelip, dus bij deze roep ik iedereen op om voortaan achterstevoren op de foto te gaan, het gaat immers om de vis ....

We gaan even een stukje terug in de tekst, daar stond iets vermeld over "passie", waar bestaat deze passie eigenlijk uit?

De passie uit zich voor elke visser op een andere manier, maar uiteindelijk komt deze passie altijd weer neer op liefde voor de vis en het vissen, zo gaat de 1 elke avond zijn stekkies van wat voer voorzien, de ander gaat een week aan de waterkant zitten om nu net die ene vis te vangen, de rest van de vissen zijn niet belangrijk zo lijkt het. Wordt de targetvis gevangen dan, ja dan, komt het fototoestel te voorschijn en worden er vele foto's geschoten, meestal van een mooie dikke vis met daarachter iemand die op ome Piet lijkt met een hazelip.
 De andere vissen van deze sessie doen er niet toe, ze zijn wel op de foto gegaan maar worden niet getoond, tenzij de target niet gevangen is, dan "ben je toch niet voor niets gegaan", en de foto's voor de in jou ogen knolletjes worden getoond.

Maar je hebt ook vissers die passie hebben voor materiaal, voor aas of passie om alles te lezen wat over karpervissen gaat al is het zoiets onzinnigs zoals dit artikel van mijn hand!

 

Wanneer je geluk hebt dan heb je een vismaat die van bovenstaande van alles wat heeft, behalve het hazelipje dan, dat zou ik echt niet op de foto zetten, ik zal dan eerst eens vragen vlak voor het schieten van de foto "he maat, kan je je niet effe omdraaien en de vis dan achter je rug houden"?

Die vraag stellen kan ook eigenlijk niet want dan komt weer de vraag "waarom", dan moet je vertellen dat die hazelip niet zo leuk staat op de foto en moet je op zoek naar een nieuwe vismaat.........

De gelukkigste visser is dus een visser die een vismaat heeft zonder hazelip en die passie heeft voor net iets anders dan dat je zelf hebt, hier leer je namelijk van is mijn ervaring. En ik zei de gek, heeft zo een vismaat, zonder hazelip of andere kenmerken waarmee je maar beter niet op de foto kan, mijn vismaat heeft passie veel passie en net voor iets anders dan ik. Mijn vismaat heeft passie voor het kleinste detail zelfs op groot water zeg maar. Hij is altijd op zoek naar een manier om nog fijngevoeliger en nog visveiliger te vissen.

En ik, ik kijk soms met stomme verbazing toe hoe hij een miniscule aanpassing aan zijn rigje doet om nog verder fine te tunen, of een kleine aanpassing doet waardoor hij denkt nog visveiliger bezig te kunnen zijn terwijl ik al jaren hetzelfde doe met rig en aanverwante artikelen. Natuurlijk doe ik ook wel eens een spectaculaire aanpassing., dan gebruik ik ineens een rig die veel langer of juist korter is dan mijn standaard maat.

Doe ik echt helemaal gek, dan pas ik ook nog de lengte van de hair aan, en ja soms heel soms pak ik een ander haaktype. Over haaktype gesproken, het aantal soorten en maten zijn heel beperkt en het materiaal waar ik mijn onderlijn mee knoop beperkt zich eigenlijk tot eentje alhoewel mijn tacklebox je een hele andere indruk kan geven. Wat goed is blijft goed is mijn overtuiging totdat het tegendeel bewezen wordt in de vorm van breuk, losschieters of uitbuiging van de haak.

We gaan even terug naar de vismaat, ja hij vist met een fijnere afstelling het is een echte rigkunstenaar zeg maar, hij vist vaak met kleiner aas en dus vangt hij zo nu en dan een leuk brasempje bij. Voor de rest vangt hij over het algemeen zijn visjes en ik vang over het algemeen mijn visjes, er is dus niets nieuws onder de zon op dit gebied. En eerlijk is eerlijk, de ene keer pakt zijn stek of hengel(s) meer vis, de andere keer de mijne.

Ok, ik geef het toe, zijn hengels en stekken net wat vaker, vaak brasem, maar soms ook niet!

Waar gaat dit verhaal nu precies heen en waar gaat het over zie ik de lezer al denken, ja ik weet niet, tot nu toe is het geen ode aan de vismaat, maar het gaat over passie, liefde voor het vissen en de verschillende manieren van het vissen of het beleven van het vissen, het komt allemaal in sneltreinvaart voorbij in dit verhaal, maar dat het voorbij komt is niet bijzonder, het zit al weken in mijn hoofd, het houdt me bezig en laat me niet los op het ogenblik. Want "we" hebben samen alles, behalve die hazelip zou ik zo zeggen, liefde voor de vis, het vissen, oog voor de omgeving waar we ons in bevinden, materiaal, passie voor aas,  visveilig vissen en het finetunen van de rig, ja samen zijn we complimentair aan elkaar.

En toch en toch, het klopt niet dit jaar, het loopt niet zoals het zou moeten lopen en zoals we gewend zijn, het loopt niet bij de 1 en het loopt niet bij de ander. Dus is het tijd om te spiegelen, en met spiegelen bedoel ik, eens goed in de spiegel kijken en analyseren waar, wanneer, waarom het niet gaat zoals het moet. De afgelopen weken heb ik al lekker gespiegeld en de oorzaken want die zijn er voor mezelf benoemd en tijdens onze aan de waterkant gesprekken gedeeld met mijn vismaat, want met een goede vismaat deel je alles behalve je vrouw en je bed.

Als ik voor mezelf spreek, dan is er in vergelijking to voorgaande jaren een soort luiheid en gemakzucht ingetreden, niet bijzonder want de mens is van nature lui, en geloof me, ik ben daar een lichtend voorbeeld van. Wat verleden jaar allemaal lukte door soms een paar inspanningen meer te doen daar laat ik nu die inspanningen achterwege, en dan bedoel ik, voeren, regelmatig langs de stekken fietsen en obsereveren, een rondje door de omgeving maken om te zien waar de vis zich ophoudt en tijdens het vissen geen genoegen nemen met een inworp die 90% tot de tevredenheid stemt, opnieuw beazen van de hengels, actiever vissen, vissen waar je vis ziet, kijken of je presentatie wel is als die moet zijn.

Dit jaar doe of beter deed ik het niet, waar een spiegel allemaal wel niet goed voor is, en by the way, ook bijmelf heb ik in de spiegel geen hazelip kunnen ontdekken..... dat scheelt ook weer wat vervelende confrontaties als ik met die ene grote vis op de foto wil. Of was het niet het spiegelen wat me geholpen heeft maar een rake opmerking van mijn vismaat?

Ah, over de vismaat gesproken, de arme ziel die heeft ook zo zijn problemen aan de waterkant gehad dit jaar, tuurlijk hij pakte wel zijn brasempje zo links en rechts maar voor de rest had hij schijnbaar een pechmonstetje op zijn schouder zitten, waarbij ik de nadruk wil leggen op het woord schijnbaar.

Wat wil het geval, wanneer je altijd met je onderlijntje bezig bent om deze af te stellen en fine te tunen dan kijk je met een meer dan gemiddelde belangstelling naar alles wat nieuw is en wat je toelacht door een mooie glimmende verpakking in de hengelsportzaak, waarmee je denkt nog meer te kunnen tunen. En als finetuner loop je dan het risico dat je voor de bijl gaat voor een nieuw haakie om je rig mee op te sieren, natuurlijk hou je er bij de aanschaf geen rekening mee dat het haakie kan uitbuigen of erger nog kan breken. Oeh, en dat klosje onderlijn materiaal, spul ziet er top uit, dat moet ik toch even scoren want als ik hiermee de xxl-rig ga knopen met dat haakie van net, dan gaat elke vis voor de bijl. Je houdt er dan natuurlijk geen rekening mee dat het materiaal niet zo sterk is als dat er op de verpakking beweerd wordt en dat het ook wel eens kan breken.

Tja en als je dan ook nog visveilige systemen aan het proberen bent met een nieuw hoofdlijn kan het even duren voordat je erachter bent waar het misgaat en waarom en dat het niets te maken heeft met het eerder aangehaalde pechmonstertje.

Mogelijk kan een spiegel hierbij helpen, of was het de vismaat?

 

Conclussie voor het materiaal, wat goed is blijft goed!

Conclussie voor de vismaat, wat goed is blijft goed (als ie maar geen hazelip heeft)

Comments: