• 
• 
• 
• 
• 

’s Avonds rond half tien vertrokken op dinsdagavond. Het plan is: de kids slapen achterin na het kijken van diverse DVD-tjes, Christa zit naast me, en ik rij gewoon in 1 keer door. En het loopt gewoon super. Kwart over 7 ’s ochtends rij ik Italië in en een paar uur later zijn we op de plek van bestemming. Wat is het hier heerlijk warm! Een hagelnieuwe Stacaravan staat klaar voor ons, vriendelijke ontvangst, beter kan niet. We zijn in de PO delta. De natuur heeft daar waar de Po in zee stroomt een schitterend natuurgebied gevormd. En mooi is het… EN Visrijk…

 

Laat ik daar nou een beetje rekening mee hebben gehouden… 2 Karperhengeltjes meegenomen, Rodpodje, landingsnet, compact matje, wat aas en een klein tackleboxje voor het hoognodige… Paste prima in de auto ;-)

 

Hoewel vissen deze vakantie zeker niet het doel is, wil ik toch een paar ochtendjes gaan proberen een vis te vangen.

 

Na een aantal dagen genieten van zon, zee, strand en zwembad, het heerlijke Italiaanse eten en het feit dat we vakantie hebben hak ik de knoop door. “schat,… als we toch boodschappen gaan doen, … wil ik een visvergunning ritselen, zodat ik een paar ochtendjes kan vissen”. “Waar kan je die halen dan?” luid het antwoord. En daar begint een geweldige belevenis…

 

We zitten in een geweldig resort, alles is er, maar wel 20 Km van de dichtstbijzijnde supermercato. Onderweg passeren we een paar kleine dorpjes. Met al dat water in de buurt moet je toch een soort van hengelsportzaak kunnen vinden? DAT lukt. Niet te snel maar het is vakantie! Bij een van de winkeltjes op een paar kilometer van het park vind ik luchtbedden, schepnetje voor de kids, EN hengels. Nu ja, hengels… Ik stel in m’n beste Italiaans de vraag waar ik een licenze de pescatori kan verkrijgen. Geen goed Italiaans, maar de boodschap komt aan. Ik krijg een briefje, met een adres erop. Vlakbij de supermercato. Lang leve navigatie, want daarmee rijden we uiteindelijk prima naar het opgegeven adres… Tijdstip en dag was ook al genoteerd, dus dat kan niet meer fout! Het gaat zo:

 

In een notendop:

 

 

In de provincia Rovigo ga je voor een visvergunning naar de polizia municipale, dat is nl. het adres voor de assessorato attivita’produttive risorce faunistiche e vigilanza ufficio pesca e vigilanza. Hier dus:

 

 

 

Je gaat hierheen met je legitimatie, maakt een praatje met de hoofdcommissaris, ik heb ‘m tenminste zo genoemd… ’t zal wel een wachtmeester geweest zijn ofzo, of kojak, ik weet het niet. Echte Italiaan. Grote snor, beetje te dik, halfbakken kostuum aan, geweldig. Laten we hem Mario noemen. Mario heeft een groot voordeel op het kantoor waar ik binnen ben! Posters. Posters met vissen erop. 1 voor zoutwater, 1 voor zoetwater. Met hand en voetenwerk, m’n beste Italiaans, Duits, Engels alles door elkaar maakt ik duidelijk dat ik graag permissio wil om een paar keer te vissen. Nu kun je kiezen voor een dag, jaar of 3 maanden vergunning. (Denk ik) Ik koos de laatste, was het gunstigste. Er worden allerlei vage formulieren ingevuld, kopietjes gemaakt van m’n legitimatie en dan… Krijg ik weer papieren… En een adres. Een adres van het ufficio potse e telecommunicazioni,

 

 

Het is een hele onderneming… Die vergunning ;-)

 

Na het overhandigen van de papieren, legitimatie en het betalen van het verschuldigde bedrag, krijg ik weer papieren… Yes, ik kan gaan vissen! ’s Ochtends vroeg uit de veren! Auto staat buiten het park, het is nog donker. Ik rij een km of 20. Eigenlijk naar de supermercato in Porto Tolle. Rechts, links, smal weggetje op, en ik zie een van de mooiste panorama’s die ik ken… Wow… Da’s een machtige rivier zeg. Ik ben even stil.

 

 

Ik rij een paar kilometer langs de rivier en vind een pad naar beneden, parkeer de wagen en loop naar de waterkant. Machtig. Dit is een rustig stuk, maar nog steeds een meter of 150 breed…

 

 

Het stroomt ook erg hard… Sta ik daar met m’n strategy’s, 2 ¼ ponders… Een mooie richel onderaan de waterlijn maakt het mogelijk om de hengels op te stellen. Snel opgetuigd, beaast en die lijnen het water in. Ik glibber naar beneden om de rodpod neer te zetten en zak een eind in de blubber weg… (Toen is het mis gegaan, ik ga namelijk regelmatig te water tegenwoordig ;-)) Enfin, ik werp in en dan gebeurt er iets heel geks… Aanbeet? Ik voel het lood niet vallen en de lijn verdwijnt heel snel naar links. Hier moet ik iets op verzinnen. Het is hier ca. 3 meter diep op een meter of 10 uit de kant en met wat kunst en vliegwerk tie wrap ik 3,115 grams inline loodjes aan elkaar en zakt de montage redelijk vlot naar de bodem. Pffft. Gekken werk dit. Maar wat is dit mooi. In de spreekwoordelijke middle of nowhere vissen en ontdekken. Duidelijk is dat hier vaker gevist word. Aan de overkant staat een hutje van meervalvissers. Dan, er rijd een auto naar beneden. Een vriendelijke italiaan spreekt me aan. Blijkt: Vissers spreken dezelfde taal. Waar je ook bent. Delen een passie. Voor de sport of voor de pan, het is eender. De man vraagt waar ik vandaan kom, ik vertel waar we zitten, dat ik met vrouw en kids op vakantie ben en wijs naar de hengels. De man, in m’n kop heeft ie de naam Luigi, is heel enthousiast. “Carpes?” vraagt ie. Ik bevestig het, zeg dat ik maar wat probeer, loopt te klooien, want ik heb geen idee. Hij vertelt honderduit, waarschijnlijk fantatische tips en ik volg hem nauwelijks meer. Wat een feest dit! Ik geniet met volle teugen! Hij vertrekt weer, gaat ergens vissen denk ik. Z’n karretje ligt vol met hengels. Ik neem een slok limonade en fantaseer erop los terwijl ik naar het water kijk. Wat is dit mooi zeg. Stel je voor dat het lukt hier een vis te vangen… Er zitten meervallen die ik niet wil haken met deze stokken. Ik geloof erin. Een paar uurtjes maar. Ik klooi wat aan met de camera en de zelfontspanner, en bereid me er maar alvast op voor.

 

 

Een supervis op een prachtige indrukwekkende rivier… Bijna. Het is onbegonnen werk dit, maar ik geloof erin! Ik geniet. Amateuristisch maar wat een feest, ik ben er vol van! Dan komt Luigi weer. Met z’n prachtige vervoermiddel.

 

 

Por bambino. Zelf gekweekt. Ik ben onder de indruk van deze hartelijkheid. Ik voel me welkom. Ik krijg een papieren zak vol verse vijgen. Fichi ofzoiets. Gewoon zomaar. Zooo leuk!

 

Na een gezellig praatje vertrekt ie weer. Ik ben weer alleen. Het water is spiegelglad. Ik lig lekker in de zon te dromen. En het gebeurt gewoon. ECHT! Een run op de rechterhengel! Ik glibber weer naar beneden, sta in de drijfzandachtige ondergrond weg te zakken, maar kan m’n geluk niet op. Ik zie het na een paar minuten. Ik weet het al. Een karper. Niet groot, maar een echt heuse Italiaanse PO di Gnocca schubkarper!!!, Het landen gaat perfect, ik kan een kreet nauwelijks onderdrukken… YEZZ! Wegen doe ik niet, het gaat hier niet om het gewicht! Ik maak provisorisch met de zelfontspanner een paar foto’s en deze is aardig gelukt.:

 

 

Onvoorstelbaar! Ik weet echt wel dat deze vis voer voor Meerval is, dat het qua maat niets voorstelt, maar wat ben ik blij met deze vis! Ik zet ‘m snel terug en pak in. Ik ben klaar voor vandaag, ga lekker naar de kids en het zwembad toe!

 

Als ik het pad oprijd zie ik iets in het bosje 60 meter vanaf mijn stekkie. Ik stop en stap uit. Roep iets. Er word iets terug geroepen… Ik struikel naar beneden het bosje door en sta in een karperkamp. Hier zitten een paar jonge gasten te vissen. Ze zitten denk ik al even te zien aan deze foto:

 

 

Een van de jongen blijkt een vis in de zak te hebben en wacht op een maatje met een camera. Ik zeg best foto’s te willen maken die ik dan opstuur met de posta. Dat is goed.

 

Italianen kunnen best wel vissen:

 

 

Ik vertel over mijn belevenissen en ook deze heren spreken mijn taal. Onze taal. Ze blijven nog een paar dagen zitten en vragen of ik terugkom. Ik beloof het. Ik ga over een paar dagen weer een ochtendje doen! Gaaf dit!

 

Na weer een paar dgaen genieten van de zon en zee, ben ik er weer. Heerlijk dit. Ik mag weer. Ik loop bij de jongens langs. Wat een happening joh, er zijn een paar vrienden van ze op bezoek. Ze hebben ook vakantie. Willen een groepsfoto. Dat kan:

 

 

Ik vis weer. En ik vang gewoon, hoe kan het ook anders, nog een paar brazums. Geloof niet meer echt in karper. En dan, ik krijg een strakke rustige aanbeet. Op een grote vismeelpellet. Ik weet het eigenlijk al. Het gebeurt vlak onder de kant. Er komt een emmer van een bek boven en dan draait de vis om en begint de vis te zwemmen. En te zwemmen, en te zwemmen… Ik probeer uit alle macht te remmen, ga met de hengel verder dan ik eigenlijk durf, maar moet de lijn kapot trekken, als de spoel bijna leeg is. >350m 31/100. Ik ben echt versteld van dit geweld. Ik weet het ff niet meer. Wat een sensatie. Adrenaline door m’n hele lijf. Ik leef. Allemachtig… Ik moet een keer op meerval vissen! Ik kom even bij en gooi de 2^e hengel ook niet meer in ook. Een zoet bolletje op de enige overgebleven hengel en klaar. Ik zit nog even.

 

Er komt een nieuwe visser bij. En Luigi komt op bezoek… Italiaan met een parasol. Een lange werphengel op 1 steun. Hij vist iets anders dan ik. Op iets anders ook…Op Cefalo…Ja, Ik had ook geen idee… Met een loodje van 180 gram met punten, vastgeknoopt aan de hoofdlijn, een wapperlijn met een soort pier erop en een pendelworp word het zaakje een end naar de horizon geslingerd. Allemachtig wat een end weg zeg! De top kromt snel en hij sleurt een vis binnen. Deze man zit in no time een heel maaltje vis binnen te takelen. Cefalo is Harder. Prachtige vis! Harder leeft in zout, zoet en brak water. Ik proef het water. Niet echt zout maar brak. Ik vang karper stroomafwaarts van hem, hij vangt harders stroomopwaarts. Ik zit minder dan 6 kilometer van zee af…

Luigi zoekt mij ook nog even op. Vraagt hoe de vijgen bevielen, ik antwoord heel enthousiast. Bedank hem nog een keer. Hij loopt naar z’n auto, zeg iets van: ik verwachtte je al terug. Weer vijgen en een tomaat van meer dan een kilo… Hoe bestaat het. Vriendelijkheid ten top hier! Niet te beschrijven! Ik buurt nog even bij de jongens verderop en ga ervandoor. Over 2 dagen is het voorbij, dan begint het lieve leventje weer. Maar wat een leven he… Ik kom hier zeker terug. Hoe dan ook, wanneer dan ook!

 

Het is klaar. Het was meer dan goed!

 

 

Een paar weken later zijn de foto’s opgestuurd en ben ik nog niet aan het verslag toegekomen.

 

Het is al april 2010 als ik dit verslag maak. Ik weet het zeker! Po Delta rulez… Ik kom hier echt terug. Dan ga ik bij Mario een Lizenze halen, ff langs t postkantoor en vijgen scoren bij Luigi…

 

Vissen is feest!