drijvend de dressuur doorbroken
De laatste jaren beviste ik enkele zo gehete “circuitwaters”, druk beviste wateren met bijzonder mooie vissen.
Op deze wateren heb ik veel geleerd en zo ook op dit water. Een goede vriend van me, Michel, begon als enige al vroeg het jaar en ving tot aan mei enkele vissen.
Het moment dat ik daar begon was het al weer mei, het weer begon beter te worden, het is een koud en nat voorjaar geweest maar nu begon het eindelijk. Al snel merkte ik, net als vele anderen, dat op de bodem moeilijk vis werd gehaakt. De enkele die ik haakte tussen de zeelten door waren zeer zeker de moeite waard.
Toen ik op een avond weer is het stukje gereden had en genoot van de rust aan het water, ik dacht nog in mezelf: ‘het weekend is het wel anders’. Ik liep links in de hoek van het water toen ik plots 3 vissen voor mijn neus in het wier zag. Na een kleine aarzeling, euh geen, sprintte ik naar mijn auto om hondenbrokken te pakken. Snel katapulten ik 3 handjes over de vissen heen en het lichte briesje zou deze binnen enkele minuten bij de vissen brengen.
Zo gezegd zo gedaan en tot mijn schrik begonnen ze gelijk te eten!
He?? Na die 20 kilo bollen en 2 vissen zie ik tot mijn stomme verbazing 3 vissen aanvallen als of er geen dressuur bestaat!
Weer naar de auto en een hengel op tuigen met een controller, een dunne drijvende lijn als voor slag en drennan haakmaatje 10. Met een klein worpje over de vretende vissen heen, landde de controller met een zacht plonsje 10 meter achter de vissen en over het wierbed. Langzaam trok ik het hondenbrokje naar de vissen toe. Met mijn hart in mijn keel zag ik de vissen mijn kant op komen. Ik hou van dat gevoel, zenuwen en spanning en dan de ontlading als je de hengel krom trekt.
De vis twijfelde ook niet, met een harde run verankerde hij zich in het wierbed. Er zat niets anders op het water in, gelukkig was het niet koud maar aangenaam warm tot mijn kruis dan. Na een vrij korte dril kon ik een wiermassa en een spiegel met een mooie donker paarse rug scheppen.
Over the moon noemen de Engelsen dat. Na het weeg ritueel en een snelle foto mocht deze mooie spiegel terug.
De terug weg naar huis was deze keer erg aangenaam. De weken na het succes viste ik ’s nachts op de bodem en overdag drijvend. De hondenbrokken van de Lidl gingen er in als koek. Al snel werd dit bekend bij de andere vissers en werd het succes ervan minder. Maar meer vissen aasden, alleen ze pakten de brokken niet meer met vertrouwen. De vissen waren duidelijk op onderzoek uit voordat ze een brok pakte. De doorbraak was tweedelig: zondags ging iedereen om 10 of 11 uur weg en dan kwamen de vissen weer terug met vertrouwen. Het enige nadeel( wat ik ervaarde) was dat er niemand meer was om foto’s te maken dus vroeg ik stomverbaasde voorbijgangers om een foto te maken.
Ik veranderde mijn laatste 5 cm. Ik boorde een gat in de hondenbrok en haalde een stukje dunne lijn erdoor heen. Deze haakte ik zo op mijn haak met een stukje kurk om het brokje vast te zetten. Zo had ik mijn brok nog dichter op mijn haak waardoor ik meer drijfvermogen creëerde.
De grof beschubte rijen was daar een slachtoffer van. Deze vis kwam 4 keer onder het brokje door en pakte toen pas. Een van mijn mooiste vissen op een mooie zondag.
Comments:
Facebook