Terug naar Petite Martiniere
En dan speelt aas natuurlijk een rol in de voorbereiding, er wordt gewikt en gewogen, wat, welk, wie en hoeveelheid komen aan de orde.
En na alle plussen en minnen te hebben opgeteld wordt er een keuze gemaakt, we gaan voor spul van onze huis leverancier TTB baits.
We besluiten om circa 8 kg mee te nemen van onze K.O.(ook gemaakt door TTB Baits) bol aangevuld met 10 kg white choclat (een zomerbol, maar het beloofd heel lekker weer te worden), in twee maten 15 mm en in 20 mm, vooral die 15 mm zijn leuk. Want je hebt veel meer aasjes voor hetzelfde geld (niet in kilo’s maar in aantallen) en kan dus relatief veel voeren. Zo kan je de vis met minder kilo’s aan je aas laten wennen want elk aasje wat opgepikt wordt zonder dat er een haak aan te pas komt zorgt voor vertrouwen bij de vis om een volgende te pakken.
Verder hebben we nog 5 kg 2-bb’s bij ons, een heel sterk ruikende bosbesbolletje in alle diameters en als laatste twee kilo red pistache een wat zwaardere winterbol voor als het weer toch niet is zoals we denken. De 5kg the smell laten we hier maar even achterwege.
Op vrijdag begint het al, we halen de drie achterstoelen uit de auto, en laden we alle benodigde spullen inclusief al het aas. Er gaan dus spullen mee voor mooi zonnig weer tegen de kou omdat het in de avond heel flink kan afkoelen en voor de regen, of beter tegen de regen.
Zaterdag is onze vertrekdag we zetten de wekker om 4 uur want we willen om 5 uur wegrijden. Ik word wakker van de wekker, Jolanda is om 2 uur al opgestaan, die kon niet slapen van de vakantiespanning, die zal onderweg wel een paar keer haar luiken dicht laten vallen. We rijden via Calais, niet de kortste route maar het rijdt zo lekker door en de tol is weer goedkoper, we blijven immers Hollanders. We stoppen regelmatig om onszelf op een kop koffie te trakteren, goede koffie is tegenwoordig overal verkrijgbaar langs de snelwegen, een zegen.
Een wat langere stop maken we bij St. Valery sur Somme, daar is een groot wegrestaurant met een grote karpervijver en we gaan hier de karpers met brood (wat we speciaal hiervoor hebben meegenomen) voeren, lekker hoor dat smakkende geluid van het slurpen van onze vriend en vriendin karper.
Om kwart over 2 zijn we op onze plaats van bestemming, we hebben ons keurig aan de voorgeschreven snelheden gehouden dus ook oom agent met zijn laser die we tegen kwamen heeft ons niet kunnen betrappen.
We worden allerhartelijkst welkom geheten door Nikki met de bekende 3 Hollandse kussen en krijgen een lekker biertje voor de 1 en een goed glas wijn voor de ander. Even later komt ook mark naar buiten, zou hij zich speciaal voor ons gedoucht hebben, ook hij heet ons hartelijk welkom al ben ik blij dat hij in mijn geval het kussen achterwege laat.
Nadat ons drankje op is, gaan we naar het water en de blokhut, Mark en ik staan als 2 wijze oude mannen naar het water te kijken en wijzen wat, als er gewezen wordt knikt de ander instemmend. We lopen samen een rondje en het water en het land eromheen ligt er weer heel goed en verzorgd bij, ik heb mijn startplan dan al in mijn hoofd zitten.
Als we weer bij de blokhut zijn die we voor een week de onze mogen noemen, is het bed al door Jolanda opgemaakt.
Kom op zegt ze, ik wil vissen, en behulpzaam als ik ben tuig ik snel twee hengels op, ze wil met beide instant vissen, 1 hengel met Red Pistache en 1 hengel met de K.O. bol want daar hebben we verleden jaar zo lekker meegevangen. Ik denk er het mijne van, net aankomen en dan gewoon single hookbait gaan vissen, maar dat hou ik mooi voor me. Tot mijn stomme verbazing gaat de lever binnen 5 minuten af en groter is mijn verbazing als er een flinke steur aan de andere kant van de lijn minstens 8 keer boven water springt, helaas schiet hij bij de laatste sprong los, jammer natuurlijk maar we hebben nog een hele week te gaan om dit goed te maken.
Ikzelf ga voeren, er gaan 2,5 kg kilo het water in op een plek waarvan ik denk dat het hem wordt. De dagen erna ben ik van plan om er elke dag 1 kg bij te voeren klein en groot door elkaar heen, wie tot nu toe het verslag aandachtig heeft gelezen weet dat ik het heb over de white choclat.
We hebben gekozen voor catering dus hoeven we zelf helemaal niets te doen behalve genieten. Deze avond krijgen we curry, en deze is werkelijk fantastisch met als toetje warme chocoladetaart met ijs, wow onze gastvrouw legt de lat wel heel erg hoog voor zichzelf.
Na het eten ga ik mijn spulletjes uitpakken en een uurtje vissen (niet op de aangevoerde plek), maar we zijn moe en liggen al voor tien uur in ons bed en slapen heerlijk.
Het gevolg is dat we zondag vroeg wakker zijn en dus al vroeg een bak koffie drinken. Na de koffie gaat er een shagie in en dat natuur doet zijn werk zonder dat ik hier verder ing op de details, maar dat een volwassen Bengaalse tijger jaloers is op zo een stoelgang wil er nog wel over kwijt.
Hierna gaan we vissen, we gaan naar de overkant, naar de dubbele stek zodat we gezellig naast elkaar kunnen zitten en waarvan het moet gebeuren deze week.
Het weer is echt geweldig en ik ben heel blij dat ik een korte broek bij me heb. In vergelijking met verleden jaar is het extreem rustig op het water, geen aasplekken te zien en de beetmelders blijven heel stil. Wel zien we het ijsvogeltje over het water scheren en horen zo nu en dan de specht het hout van een boom testen.
Af en toe krijgen we een paar piepen, we springen op om aan te slaan maar voelen helemaal niets, bij de derde keer realiseer ik me dat de steuren door de lijn gaan, het devies is dus voor de rest van de week, laten liggen tot je zeker weet dat er iets aanzit.
We vissen met verschillende aasjes maar wat we op een stek voeren, daar vissen we mee.
Uiteindelijk hebben we dan toch succes, de korte broek is weer geruild voor iets wat langer is, en dan gaat er een beetmelder af, het is vlak voor etenstijd, de eerste vis die er uitkomt is een spiegel die gevangen wordt op onze eigen K.O. bol.
Ik ben de gelukkige vanger van de vis die er uitkomt op 11,5 pond, klein maar we zijn er niet minder blij mee.
Een kwartier later stoppen we want we gaan eten, het eten is wederom van hoge kwaliteit en de bijbehorende wijn mist zijn uitwerking niet. Na het eten gaan we douchen en daarna vallen we al belachelijk vroeg in slaap en droom in ieder geval ik van grote dikke vissen.
Maandagochtend zijn we even na 7 uur aan de waterkant, eerst wordt alles uitgevaren en gegooid voordat we een bak koffie zetten. We krijgen nu en doen een “steurpiep” en zien dan de swingers of hangers een paar cm omhoog gaan en weer zakken, om half 10 komt Mark ons het brood brengen wat bij het foodpakket hoort. De hoeveelheid en het beleg zorgt ervoor dat we ook voor de middag nog genoeg hebben om van te lunchen.
Op de kant zien we zo nu en dan een eekhoorntje zitten en door het water gaat een waterslangetje. Het leven is mooi en lacht ons toe zeker met dit weer, we hebben het verdient zeggen we dan ook regelmatig tegen elkaar.
Het is een hengel van mij die als eerste af gaat voor echie, en ik voorzie een moeilijke visweek dus besluit ik de vis aan Jolanda te laten, als we samen vissen gaan we run over run vissen, ze weet de mooie schub te landen en de vis gaat op de foto, een schub van 21,5 pond.
Vervolgens wordt het weer stil en kunnen we genieten van alles om ons heen. De eerste blaadjes vallen van de bomen en de kleuren zijn al aan het veranderen, aan het weer is het niet te merken dat het herfst is, maar de kleuren om ons heen vertellen dat de herfst mee gaat doen.
Om kwart voor 5 is het mijn beurt, een spiegel heeft zich vergist en naast de red pistache bol is ook de haak in zijn bek gedraaid, het is mijn beurt dus ook doe mijn best om hem binnen te halen, als ie binnen is wegen we hem 2 keer, we denken dat deze vis zwaarder is dan de 28,5 pond die de weger aan geeft, maar ook bij de tweede weging blijft de meter steken op 28,5 pond.
Hierna haal ik mijn shelter uit de wagen, ik ga een nachtje doen, kijken of het in de nachtelijke uren beter wil lukken. Na weer een meer dan goede maaltijd van Nikki ga ik als het al begint te schemeren naar de plek waar ik de komende nacht de vis ga proberen te vangen, de reden dat ik naar deze plek ga is dat ik hier regelmatig vis heb zien springen overdag en dit is de white choclat hoek, ik heb hoge verwachtingen van de nacht, ondanks dat springen overdag tot nog toe niet de aanzet is tot azen.
Om half 9 is het compleet donker, zo donker dat ik op twee meter afstand mijn hengels niet kan zien, deze jongen heeft nog nooit ergens gevist waar het zo donker is. Jolanda is in de blokhut, ze kijkt een beetje tv.
Om kwart voor 9 krijg ik door de beetmelder door dat er vis aan de andere kant van de lijn zit, het is een sterke tegenstander en ik moet alle zeilen bij zetten om het in het net te krijgen, hij probeert alles om zijn lot (met mij op de foto) te ontlopen, maar helaas voor hem/haar trekt hij aan het kortste eind en weet ik de vis in het net te krijgen. Via de walkie Talkie die door Mark zijn uitgereikt breng ik Jolanda op de hoogte en vraag of ze een foto wil komen maken, ze is verbaasd dat ik al zo snel succes heb, maar ik vind het niet meer dan normaal dat de white choclat een vanger blijkt te zijn.
Om half tien kruip ik mijn slaapzak in, muggen zijn er niet, daar zorgen de meegeleverde vleermuisjes wel voor, het duurt een kwartier voordat ik gewend ben aan de geluiden om me heen in het donker, dan val ik in slaap en droom over de uilen die ik eerder op de avond uitvoerig heb gehoord.
Rond drie uur wordt ik wakker van het geluid van een pieper, als ik bij de hengel sta in een enkele seconde zie ik de swinger weer zakken, het is me duidelijk de steur is nu hier aan het klooien, ik kruip weer de slaapzak in en val onmiddellijk in slaap.
Als je zo vroeg gaat slapen ben je ook weer vroeg wakker, dus om half zeven open ik weer mijn ogen, maar blijf nog wel even in mijn lekkere warme slaapzak liggen om te genieten van de aanvang van de dag en de natuur die om me heen ook weer begint te leven.
Om 7 uur is het mooi geweest en ga ik mijn nest uit om een kop koffie te zetten, ondanks dat het met de vangsten tegen is gevallen geniet ik met volle teugen, het begint nu weer licht te worden en de eerste vogels laten zich weer horen.
Er is nog steeds geen druppel regen gevallen en de zon laat blijken dat hij ook vandaag weer van de partij wil zijn.
Als Jolanda wakker is komt ze naar me toe, ze heeft zin in koffie, na de koffie verhuis ik mijn spullen van de nachtstek naar de dubbele stek, zodat we weer run over run kunnen vissen. Om elf uur gaan de hengels eruit, we gaan even wat frisdrank kopen (jaja) en op bezoek bij Andy waar we verleden jaar gevist hebben en wat een vriend voor het leven geworden is, verleden jaar had hij het in zijn relatie heel moeilijk en volgens mij waren we op het goede moment bij hem en hebben we een topweek gehad, Andy had wat aanspraak en afleiding en de week was meer dan gezellig. We kijken er naar uit om hem weer te ontmoeten, en gaan op weg, het dorp waar het water bij ligt hebben we zo gevonden, naar het water moeten we een half uurtje zoeken. Als we het eenmaal gevonden hebben blijkt hij niet aanwezig te zijn, we laten dus een briefje op zijn deur achter in de hoop dat hij het vindt.
We gaan weer terug en gaan vissen, ik besluit 1 hengel pop up te gaan bevissen, een aardbei popup die lekker in de dip heeft gelegen. Dit is dan ook de eerste hengel die af gaat, het is de beurt aan Jolanda dus ze mag haar gang gaan en ze weet dan ook dit karpertje weer als een volleert karpervisser in het net te dirigeren.
Het is wederom een schub, een kleintje, maar iedere vis altijd welkom bij ons, en dus zijn we blij met deze vis van 7 pond.
Om half vier is het mijn beurt en weet ik een spiegeltje te vangen van niet veel zwaarder, we klokken hem op 8 pond. Het gaat nu voor even los want om half 7 mag Jolanda een steur verwelkomen, hier is ze heel blij mee want dit was 1 van haar doelen voordat we hier heen gingen, en speciaal voor deze gelegenheid ligt er een fles met bubbles in de koelkast te wachten om dit te vieren, en nu mag hij open. De steur is ongeveer 1 meter 40 lang en weegt 21,5 pond die gevangen wordt op een 2b bol met een fake maiskorrel erboven.
Om half 7 ben ik weer aan de beurt, een spiegel van 21,5 pond kan niet van de red pistache afblijven, zelf zijn we inmiddels ook aardig hongerig, het is dan ook bijna etenstijd, maar eetst moet er nog een vis gedrild worden.
Tijdens de aanbeet wordt de hengel uit de steun getrokken, snel wordt er aangeslagen en Jolanda voelt eigenlijk geen weerstand, het is werkelijk een heel klein karpertje die heel hard naar ons zwemt zo het net in. Dit visje moet duidelijk de spelregels nog leren, in plaats van een veilig heenkomen te zoeken gaat hij rechtstreeks naar de thuisplaat toe, waarbij wij de thuisplaat zijn. Zo klein en nu al kan hij niet van een K.O. bol afblijven mat daarboven op een 10 mm popup (2b).
Het is inmiddels Woensdag, we gaan op bezoek bij een aantal meren om volgend jaar met een groepje te kunnen bevissen (het bezoek heeft ook een ander doel, maar hier kom ik later op terug). Op een aantal wateren zitten mensen te vissen en dus maken we een praatje, het is overal hetzelfde een explosie van bloedwormen, het water is weer flink aan het opwarmen in plaats van afkoelen. Op 1 van de meren zit een groep van 4 man, deze hebben geboekt voor 2 weken, en er si er 1 bij die de eerste 8 dagen voorbij heeft zien gaan zonder 1 enkele piep te horen.
Ha dan had ik het vanmorgen toch beter denk ik bij mezelf, om half 8 ging de eerste hengel erin en tien minuten later lag de eerste vis in het schepnet, het was weliswaar een steurtje maar het blijft vis, en deze verslikte zich in de 2b.
Omdat we pas laat weer terug zijn van onze rondreis besluiten we vanavond maar wat langer door te vissen na het eten. Om half tien krijgen we aanbeet, en het is de beurt aan Jolanda om wederom een steur van bijna 10 kg in het net te krijgen,
De donderdag is een drukke dag langs de waterkant, niet met vis maar met bezoek zo krijgen we de ouders van Nikki op bezoek, ook dit weerzien is allerhartelijkst en na een half uurtje vertrekken ze weer maar worden na een uurtje opgevolgd door Andy en zien nieuwe vlam Fransecca, ze hebben ons briefje gevonden en komen even aanwaaien. We mogen blij zijn met deze vrienden, een dikke knuffel wordt uitgewisseld en we praten lekker bij onder het genot van een biertje. Andy heeft zijn jeugdliefde teruggevonden en Fransecca is een leuke lieve meid, die 2 gaan samen met de aanwezige kinderen en degene die nog geboren moet worden hun best doen om een mooie toekomst op te bouwen in Frankrijk.
Fransecca is enthousiast over het meer en is van plan om er samen met Andy een succes van te maken. Na anderhalf uur vertrekken ze weer en we spreken af om contact te houden.
Het duurt ditmaal een half uur voordat de nieuwe bezoekers zich melden, de vissers die we gisteren op 1 van de meren ontmoet hebben brengen ons een tegen bezoek, daarna wordt het met het bezoek stil en kunnen we ons op het vissen concentreren. Om kwart over 6 krijgen we een vis aan de lijn, het is mijn beurt, dus het zal wel een spiegel zijn. Ik heb aan deze hengel een onderlijn van 40 cm geknoopt met een meter tube erboven die verzwaard is met lood, ik heb het idee dat de grote vis de voerplekken met de staart leegvegen, alles wat verplaatst wordt, kan worden opgegeten, wat blijft liggen is haakaas en dus gevaarlijk. Mogelijk is deze theorie wat ver gezocht, maar er is mijn inziens maar 1 manier om, er achter te komen en dat is proberen.
Het lood wat ik deze keer gebruik is heel licht wartellood. Helaas gaat mijn theorie bij deze vis niet op, want de spiegel (inderdaad) weegt precies 20 pond en wordt gevangen op de white choclat.
We vissen tot half elf door zonder ook maar een enkele piep te krijgen.
Vrijdag is onze laatste visdag, we verhuizen naar de andere kant van het meer om daar nog wat meer zon te vangen (aan de andere kant werd de zon tegengehouden door de bomen). Bijkomend voordeel is dat we zo nog wat andere plekken kunnen bevissen, omdat het de laatste dag is besluit ik om wat boillies en pellets te soaken in een goedje van oestersaus, gula djawa, woksaus aangevuld met chilipoeder. Mogelijk kan dit nog wat losmaken, Het meer lijkt uitgestorven, alleen de steur doet zich zo nu en dan gelden, die vindt ook het gesoakte goedje lekker. De steur komt dan ook op dit spul op de kant.
Aan het eind van de dag maken we de balans op, we hebben een geweldige week gehad, heerlijk weer, lekker wijntje, goed eten en heel vriendelijke mensen om ons heen.
Het vissen kwam nooit echt los, dus je zou kunnen zeggen dat dit wat tegen viel, maar de locatie en al het bovenstaande maakte dit meer dan goed, dat het vissen niet los kwam ondanks dat we alles geprobeerd hebben had meer met de omstandigheden te maken, verschil van ruim 20 graden dus dag en nacht, watertemp. Die in de herfst in deze week 2 graden hoger werd, enorm veel natuurlijk voedsel in het water en vis die er absoluut geen zin in had.
Deze week heeft ons energie gegeven om de winter door te komen op zoek naar andere vissen, visgronden, maar terug keren hier doen we zeker!
Comments:
Facebook